Schoolgirl with Books

Uzak Bir Yalnızlığı Biriktirir Ellerim - Osman Özenbaş




hep geceydi kalan

ve hep karanlığaydı giden

günahlar büyürdü yeni günde

uzak bir yalnızlığı biriktirir ellerim

neye dokunsam yabancı

yersiz kalır izler

sahipsiz

unutulmuş biraz da


ne zaman bahar gelse

izleri siliyordu günler

yurtsuz zamanları oluyordu

sesi kayıp sokakların

bir evdi anıların biriktiği

gidenin üstüne yıkılan

kalanda büyür vedasız son bakış

gidende

kendinden önce yürür

evlerin nefesiydi

sesiydi balkonlar

pencereleri gözleriydi sokağa bakan

-ki sokağın sakinleri aynı ve eksik

giden gözlerde kapanır gökyüzü

geleneydi kapılar

gideneydi kapanan


“kapıyı tut” demeye kalmadı

bir kapı kapandı

içimde kaldım


şimdi diyorum

o evlerin nefesleri nereli

nerede gölgeleri

taşları söküldü duvarların

kapılardan numaralar

mühürlenir gidenin künyesi yüreğine

adressiz kalır anılar

hüznün suretinde karşılardı

gelip geçenleri evler

azalırdı sokakların gölgeleri


mevsimlere

ve yollara

ve not düşülen tarihe

çifte su verilirdi

mührünü devreder gün sonraya

şimdi nereli

o evlerin nefesleri

nerede gölgeler


kayıp zamanların bakışları büyürdü

günlerin azalttıklarında

baktığımda göremediklerimi karşılıyor

üzgün bir evin görüntüsü

inip çıktıkça kuyunun kovası

çıkrıklara sarılırdı günlerimiz

su kurudu


anılar diyorum

çiçekler vardı

evde ses

bahçede gölge

yaslama gözlerini

unutulmuş pencerelere

kırılırsın


ya perdeler

-ki çiçekli motifleri duvarda saklı

onlar da son sahipleriyle gitti

gitmelerin adıyla başlar ayrılıklar

hep dünde kalır eksilenlerin


bak yine

topal bir gölge geçiyor yanımdan

takvimsiz zamanlardı

unutmaya giden yollar


dün olmaya

unutmaya yürüdüğüm

seslerden geçiyorum



Osman Özenbaş

187 görüntüleme
Schoolgirl with Books